Dag kleutertijd

13 Jul

Dag meisje op de vensterbank, je zwaait altijd zo lief. Je past precies, daar in het hoekje bij het raam, aan het begin van elke dag. Ik zwaai terug en kijk terwijl je het al niet meer ziet. 

Dag meisje op de vensterbank, ik zal nog wel eens zwaaien, naar dat hoekje bij het raam, naar de kleuter van toen die je alleen vandaag nog bent. 

Dag meisje op de vensterbank, de wereld wacht en jij, je past precies. 

Advertenties

Afstreeplijstje

6 Jul

Om dit weekend te verzamelen:

* amandelkoekjes met abrikozenjam
* zonnestralen in je bed
* het geluid van de wind
* gekleurde hagels in de yoghurt
* platte perziken
* ansichtkaarten uit verre landen of juist van heel dichtbij
* dromen waarin alles kan
* zout in je haar
* vergeten tijd
* frambozentaart
* zomerpudding
* madeliefjes om te plukken
* liedjes die je hart bewegen
* de maan overdag zien
* zachte handen om vast te houden
* het gevoel van de schemer
* de stilte van de nacht
* regen op je huid
* de geur van houtvuur
* iemand om naast te zitten

Gastenboek

29 Jun

Op reis branden we kaarsjes. In verlaten kerkjes bij één afgebladderd beeld in het schemerdonker of  juist in grote kerken waar je kan kiezen bij wie je terecht wilt. Sint Antonius voor verloren zaken, Catharina tegen hoofdpijn, Maria voor en tegen alles. We branden kaarsjes voor wie en wat er in ons hart zit, voor de zachtheid en stilte die dan heel even overnemen.

Bij de Maria in een van de kerkjes waar we ooit binnen dwaalden, lag een schrift met een pen. Een soort gastenboek aan de blote voeten van de heilige maagd, volgeschreven met berichtjes en bedankjes, met diepste wensen, verdriet en zorgen. Maar bovenal volgeschreven met liefde, liefde en vertrouwen in die dame die daar zo stil over de kerkbanken tuurde.

Wij hadden ons kaarsje al aangestoken, maar voor al die handschriften, al die woorden, brandden we er nog een. Voor al die mensen die daar ook hadden gestaan en hun hart heel even bij hun Maria hadden gelegd. Voor het lichtblauw van haar mantel tegen het donkerblauw van al die harten. Voor al die liefde. Dat ene kaarsje maakt misschien net het verschil.

Wiegeliedje

5 Jun

In je hart wonen de wilde dieren. Aapjes klimmen door je dromen, kleurige vogeltjes landen op neushoorns, de luipaard ligt op zijn rots, alleen zijn staart beweegt, zachtjes, heen en weer. Er lopen zebra’s, overal zwart en wit, wit en zwart, overal, zacht en wit. Giraffen gluren door de bladeren, in de verte brult een leeuw. De gnoes houden de wacht, hun silhouetten strak en zwart tegen de horizon.

In je hart woont de liefde. Kinderen springen door je dromen, zwemmen in de rivier, zoeken sporen in het rode zand. Er zijn warme armen om in te verdwijnen, hagedissen om te vangen, wolken om eindeloos naar te kijken, kleuren waarvan je niet weet hoe ze zouden moeten heten. Er is licht van goud, er is liefde dichtbij, er is niemand niet in dit land zo ver weg. De maan komt op, geeft licht, de nacht zo helder en straks, als iedereen slaapt, zo stil.

Slaap zacht, klein meisje, op de rug van je vader, in de armen van je oma. Slaap zacht en zwaai naar de wilde dieren. Je dromen vertellen de verhalen van je hart.

 

 

 

 

 

 

 

 

Jarig*)

22 Mei

* Als de zon schijnt en je hebt confetti in je haren, een rok met kraaltjes om te zwieren, een huis met slingers aan de muur * Als er taart is en ballonnen, vrolijke post, familie met cadeautjes en knakworstjes op brood * Als je de mooiste fiets uit de rij hebt gekregen en de beste tekening van je zus, de schommels niet bezet zijn en de pannenkoeken belegd met aardbeien * Als er pudding toe is en je met vieze voeten en rode wangen in slaap valt * Als we vieren dat je er bent, dat je bij ons hoort, als we alle dagen van je leven vieren * Als de dag van jou is.

Broekzakgesprek

17 Apr

Als ik zou passen in je broekzak,
ging ik overal mee naartoe.

Als je dan zou vallen
en
niemand zou het zien,

zou ik zachtjes tegen je fluisteren:

wees dapper
houd moed

ik zit in je broekzak
dus alles
komt wel goed.

Op woensdagmiddag

28 Mrt

Ze zit op circusles. Aan het einde van de les mogen we komen kijken, iedere week vijf minuten op lage bankjes langs de muur. Zodra de muziek aan gaat, waan ik me in een klein theatertje aan de rand van een Frans dorpje, ergens tussen de lavendelvelden. Buiten is het zomer, in de verte ruist de wind in hoge bomen.

Binnen maakt het gewone leven plaats voor verwondering, voor verbazing om wat je zomaar kan, balanceren op enorme ballen, fietsen op één wiel, ondersteboven in de gordijnen hangen met je armen los. Binnen vertraagt de tijd, we houden onze adem in, om de moed die we zien, om de durf die we voelen, om het theater waar we heel even bij horen.

De muziek wordt zachter, de vijf minuten zijn voorbij. Ik ben weer in de gymzaal aan een druk kruispunt richting de stad in de regen. Dag Franse zomerwind. Tot volgende week.